Leven in je eigen bubbel

Wat een jaar is dit zeg. Corona. Het woord van het jaar 2020. Een kluizenaarsjaar, leven in je eigen bubbel. Er is al veel over geschreven, veel wat ik niet gezien heb. Want ik leefde de afgelopen maanden echt 'onder een steen', in mijn eigen bubbel. Thuiswerken en een paar maanden toezicht houden op zoonlief die online school volgde. Het thuiswerken vond ik prima, dat scheelde me een uur reistijd en weer terug. Het werk op zich (achter de laptop en aan de telefoon) veranderde niet zo. Behalve het omzetten en omdenken van de activiteiten. Geen fysieke bijeenkomsten meer, maar hoe dan wel? Omschakelen naar digitaal. Leve de technische mogelijkheden anno nu! Tegelijkertijd een oog op het beeldscherm van mijn puber, die gamen veel leuker vindt dan school. Een alt-tabje is zo gemaakt... Je kind begeleiden met schoolwerk om toch die laatste eindspurt te maken om over te gaan terwijl je zelf ook de hele dag 'aan' moet staan... energievretend! 
Als ik nu terugkijk, was het vooral een zoeken naar #watkanerwel? Zodat de cursussen of bijeenkomsten toch door konden gaan. Passend bij de mogelijkheden en de gestelde richtlijnen. Je kind ook de ruimte en tijd geven om kind te blijven, en niet de hele dag met school bezig te hoeven zijn. Maar wat een energie kost dat... In de avond gingen alle beeldschermen echt uit. Moe van alles dook ik in boeken die ik nog te lezen had. Heerlijk! Op reis gaan in je hoofd op je eigen bank thuis met een dekentje. Dat laatste in de herfst dan, die hete zomerperiode bracht ik in mijn tuintje door, op een tuinstoel en een hond aan mijn voeten. Of we gingen met de honden naar het strand. Of we deden spelletjes aan tafel. Of ik schreef een brief. Iedereen ontdekte weer dat er offline heel veel leuke en zinvolle dingen te doen waren. Of dat juist niets doen heerlijk relaxend was. Stilstaan bij wat je hebt (we hebben het in NL nog zo slecht niet), terugkijken (want manlief en ik deelden ons leven al 25 jaar) of leven in het moment. Wat doet er echt toe? Waar kan ik van toegevoegde waarde zijn? Die vragen wil ik ook komend jaar mezelf blijven stellen en er handen en voeten aan geven. In mijn klein hoekje van deze grote wereld.

Rust in mijn wereld

 “Glanzend licht van binnenuit” Dat is de titel van een blog die ik vier jaar geleden schreef, over de reis naar Ethiopië die ik maakte met Compassion. Hier kun je dat lezen. Een andere zin die hierbij aansluit komt uit Psalmen voor Nu 23: en altijd een plek met Uw rust in mijn wereld. Ook in dit jaar 2020 waarin het covid-19 virus de wereld onrustig en aan het wankelen maakt. Geloven in God, is dat relevant in 2020? Ja, zeker wel! zegt Ezrah. En door zijn blog te delen onderschrijf ik dit ook. (lees ook zijn andere blogs, de moeite waard!).

Aan Gods bestaan heb ik nooit getwijfeld. Dat besef dat Hij er is, is een soort basis, een bodem onder mijn bestaan. Het geloof in de God die hemel en aarde maakte, geeft me een bepaalde rust. Ik vertrouw erop en kies ervoor om te geloven wat God belooft: wat er ook gebeurt, Ik ben bij je, en Ik heb een mooie toekomst voor je in petto. Dat is voor mij een heel diepe bodem, die mijn leven van alle dag in de basis vrede geeft. Als het aan de bovenkant stormt, is het op de bodem nog altijd kalm. Die rust en vrede gun ik iedereen. Ook mijn man, biologische kinderen en mijn ‘pleegkinderen’. Samen de eeuwigheid bij God op de nieuwe aarde doorbrengen, wat een mooie toekomst is dat!

 

Wat is mijn enige troost...?

Ongelofelijk. Onwerkelijk. Niet te bevatten. Verslagen. Verdrietig.
We kregen afgelopen tijd weer een klap te verwerken. Nog geen jaar nadat een buurvrouw uit onze straat door een ongeluk om het leven kwam, moesten we vorige week plotseling afscheid nemen van een andere buurman. Beide zo jong nog en midden in het leven. Weggerukt uit hun gezin.
Wat heb ik gebeden! Om troost en kracht voor de man die achterbleef. Dat hij God's nabijheid zou voelen, ondanks dat hij daar zijn leven niet op bouwt. Dat hij zou gaan schuilen bij God en zich laat troosten door Hem.
Wat heb ik gebeden! Om genezing. En daarna om God's nabijheid en troost voor de vrouw en kinderen die achterbleven. Dat ze zouden blijven schuilen bij God.
Geen directe verhoring van gebeden. Of toch wel? Misschien niet op onze manier en tijd. Hierin zijn God's wegen echt niet te doorgronden. Er blijft maar 1 gebed over: Heer ik begrijp U niet, maar ik vertrouw U wel!

Een schrijnend verschil. Waar leven we eigenlijk voor? Wat is het doel?
"Wenn unser Glaube nicht mehr siegen kann, dann sind wir jenseits von Eden. Wenn jede Hoffnung nur ein Horizont ist, den man niemals erreicht, dann haben wir umsonst gelebt" zingt Nino ergens. Is het allemaal tevergeefs, zinloos, en is elke hoop een horizon die we nooit bereiken? Zijn mensen die vast vertrouwen in een leven na de dood omdat ze geloven in God en Jezus Christus beklagenswaardig? Echt niet! Dat geloof ik niet!

Het eerste vraag en antwoord van een oud belijdenisboek zegt het prachtig:
"Wat is je enige troost, in leven en sterven?
Dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, het eigendom ben, niet van mijzelf, maar van mijn trouwe Heiland Jezus Christus. Want Hij heeft met zijn kostbaar bloed voor al mijn zonden volkomen betaald en mij uit alle macht van de duivel verlost. Hij bewaart mij zo, dat zonder de wil van mijn hemelse vader geen haar van mijn hoofd kan vallen, ja zelfs zo, dat alles dienen moet tot mijn heil. Daarom geeft Hij mij door zijn Heilige Geest ook zekerheid van het eeuwige leven en maakt Hij mij van harte bereid om voortaan voor Hem te leven."

DsWim schrijft dit erover. (aanrader: lees de hele blog!)

"Wil deze zin in ons leven iets te betekenen hebben, dan moeten we ons heel goed realiseren dat werkelijke troost alleen door een ander gegeven wordt. Dat echte troost altijd de kleur heeft van je laten troosten. Heel deze belijdenis geldt alleen en werkt alleen, als je de troost van je leven vindt in de armen van Jezus zelf. Je kunt je nog zo lang groot houden, werkelijke getroost word je pas op schoot bij Jezus Christus, onze Heer.

Het gaat maar niet om een weten dat je zijn eigendom bent. Het gaat om een werkelijk je laten kopen door Hem. Het gaat maar niet om een weten dat je door Hem bewaard wordt. Het gaat om een werkelijk je laten bewaren door Hem. Het gaat maar niet om een weten over leven voor Hem, maar om een werkelijk je laten bezielen door Hem tot een leven voor Hem.

Wat mijn enige troost in leven en sterven is, is dat ik met al mijn zonden en ellende, met mijn fouten en tekorten, met alles wat ik niet meer goed kan maken of herstellen, alles wat voor altijd kapot of beschadigd is, naar Jezus kan gaan, altijd weer naar Jezus kan gaan, bij Hem kan uithuilen en tot rust komen, en dat Hij zijn arm om mij heen legt en me zegt: rustig maar, Ik heb er al voor geboet, Ik ben er al aan dood gegaan.

Wat mijn enige troost in leven en sterven is, is dat ik bij Jezus terecht kan met mijn angst voor het kwaad, als ik er niet meer uit kom, als ik me bedreigd en geïntimideerd voel door de duivel, als ik bang ben voor mezelf en wat in mij huist, dat ik bij Hem kan schuilen en tot rust kan komen, en dat Hij zijn arm om me heen legt en zegt: kalm maar, Ik ben er al. Tegen jezelf zeggen dat Jezus betaald heeft en dat Hij sterker is dan duivel, dood en wereld, dat troost nog helemaal niet. Het kan hoogstens een eerste stap zijn op weg naar Jezus, op weg naar de troost. Troost vind je bij Hem zelf, en nergens anders. Naar Hem moeten we dus gaan en ons door Hem laten troosten, laten kopen, heel zijn evangelie voor ons laten gelden.

En net zo geldt dat bij dat tweede, dat Hij ons bewaart, beschermt, ja dat Hij zelfs dat grote wonder in ons leven geeft dat ook slechte dingen in dienst genomen worden voor iets goeds voor ons. Als je dat alleen maar tegen jezelf zegt, jezelf er moed mee inpraat, dan blijf je steken in de sfeer van kop op, houd de moed er in. En intussen ben je nog steeds even bang, of nog steeds even verbijsterd, of nog steeds even woedend over wat er gebeurd is of aan het gebeuren is. Het moet ergens goed voor zijn, zeg je dan tegen jezelf, want alles moet dienen tot mijn heil. Maar je ziet er niets van, en je word er ook niet rustig van.

Rustig kun je pas met recht en reden worden als je met al die dingen naar Jezus gaat, bij Hem schuilt en je door Hem laat bewaren. Als je tegen Hem zelf kunt zeggen: houd me vast, want ik ben ontzettend bang, of: houd me vast want ik moet nu even uitrazen. Tot rust komen, ja dat kan soms pas als je eerst met Jezus gevochten hebt als Jakob met die engel, en al je vragen en verwijten bij Hem zelf hebt neergelegd. Jaren kan dat je kosten, maar het zal je bij Jezus zelf werkelijke troost opleveren. In zijn armen zúl je tot rust komen."

 

God is er bij. In leven en sterven. Dat heeft Hij gezegd. Het is een kwestie van: God op Zijn Woord vertrouwen. De verklaring van de naam van God, in het Hebreeuws: JHWH staat in Exodus 3: 1-15. Het is wáár: als je met déze God in zee gaat, heb je een zinvol leven. Maar dan wel 'zinvol' met de betekenis van de Bijbel, bijvoorbeeld in Mattheus 5: 1-12.

Zegen

In het eerste envelopje zat een briefje met onderstaand lied. Dat hebben we via youtube geluisterd. Een prachtige bede om deze decembermaand te beginnen!

GEBED OM ZEGEN

Zegen mij op de weg die ik moet gaan.
Zegen mij op de plek waar ik zal staan.
Zegen mij in alles, wat U van mij verlangt.
O God, zegen mij alle dagen lang!

Vader, maak mij tot een zegen;
ga mij niet voorbij.
Regen op mij met uw Geest, Heer,
Jezus, kom tot mij
als de Bron van leven,
die ontspringt, diep in mij.
Breng een stroom van zegen,
waarin U zelf steeds mooier wordt voor mij.

Zegen ons waar we in geloof voor leven.
Zegen ons waar we hoop en liefde geven.
Zegen om de ander tot zegen te zijn.
O God, zegen ons tot in eeuwigheid!

Vader, maak ons tot een zegen;
hier in de woestijn.
Wachtend op uw milde regen,
om zelf een bron te zijn.
Met een hart vol vrede,
zijn wij zegenend nabij.
Van uw liefde delend,
waarin wij zelf tot bron van zegen zijn.

Op de plaats van het envelopje plakte ik een kaars. Aan het eind van de maand hebben we een vel vol licht, wat symbool staat voor het Grote Licht!

Advent is verwachten

Advent is dromen dat Jezus zal komen,
dromen van vrede voor mensen van heden.

Advent is dromen dat Jezus zal komen.
En weer in geuren en kleuren herhalen
wat wij al weten uit oude verhalen,
herders en sterren, een stal en een kind,
omdat het kerstfeest weer begint.

Advent is dromen dat Jezus zal komen,
dromen en hopen en sterren gaan kopen.

Advent is dromen dat Jezus zal komen.
Iedere week weer een licht ontsteken,
vlammen van vuur voor de komende weken,
tekens van hoop in de duisternis,
omdat het bijna kerstfeest is.

Advent is dromen dat Jezus zal komen,
dromen als 't moet dat hij komt voorgoed!

Advent is dromen dat Jezus zal komen.
Niet als een kind en niet in een kribbe
maar als een vredevorst hier in ons midden,
dan is er nergens verdriet meer of pijn,
dan zal het altijd kerstfeest zijn.

Na inspiratie opgedaan te hebben bij Zeeuwse mama en Lisa Marie heb ik alle bruikbare ideeën gecombineerd en heb een alternatieve adventskalender gemaakt. In de webshop van ByKris heb ik de cijfers gedownload (dank je wel Kris, ik ben big-fan van je!)
Elke dag wil ik beginnen met een envelopje openmaken. In de plaats van het envelopje plakken we een gele kaars, zodat aan het eind van de maand we veel lichtjes zien en dat staat dan symbolisch weer voor het feit dat wij licht moeten verspreiden. 
In de envelopjes zitten briefjes met een tekst-voor-de-dag met een toepasselijk plaatje. Een stukje uit de Bijbel lezen, of een lied via youtube luisteren/meezingen, of een encyclopedisch weetje, of een opdracht om te zien naar onze medemens die het wellicht moeilijk heeft. Ook is er op veel briefjes een spaaropdrachtje te vinden. Elk muntje gaat in een spaarpot, en aan het eind van de maand gaan we samen bedenken aan wie dat geld gaan geven. Het helpt om 'de dingen' in perspectief te blijven zien; dat wij hier zoveel hebben en elders in de wereld zo weinig. Zoveel dat we kunnen uitdelen. In dingen om te doen, te zorgen, te helpen, geld te sparen. Het geld dat we sparen, geven aan een doel wat we samen uitkiezen. Dat kan hier zijn, maar ook verder weg. 

Afscheid van een parel

Ik rijd naar huis, na een middag van herinneringen, troost zoeken en schuilen bij God en dankzeggen voor een leven van een bijzonder en door velen geliefd mens. De lucht toont alle kleurschakeringen tussen geel, oranje en rood. In de hemel is het feest, hier op aarde veeg ik nog een traan uit mijn ogen.
Dag lieve nicht Anja, tot weerziens in Gods Vaderhuis!

Hoe gaat het met jou?

De laatste dagen van het jaar. Van terugkijken, maar ook van vooruit kijken in het komende jaar. Voor zover een mens dat kan natuurlijk. In 365 dagen gebeurt er veel. Grote belangrijke dingen die ons bijblijven, en kleine dingen die we ons niet zo meer herinneren. Dingen waar we spijt van hebben, of waar we juist trots op zijn. Blije dingen, verdrietige dingen. Kruispunten met keuzes, of lange kromme wegen waarop we voortsukkelen. Alleen, of samen met anderen. Het leven lijkt soms net op een schommel of achtbaan. Met swings omhoog en omlaag. Een mens moet elke dag weer moed verzamelen om op de schommel te klimmen, en de veerkracht hebben om de schommel in beweging te krijgen. Aanmoedigingen van medemensen zijn dan soms hard nodig...

Wat me opvalt, is dat er de afgelopen weken steeds iemand iets post of schrijft, waarin ik een rode draad zie. Een rode draad die ook al langer in mijn hoofd ronddoolt en tot uiting wil komen in een kaart. 

Het geschenk van het waarachtige luisteren
is niet alleen een geschenk voor de ander,
het is ook een geschenk voor jezelf.

Dan hoor je niet alleen wat er gezegd wordt,
dan hoor je ook wat niet gezegd wordt, maar wel bedoeld.

(uit een gedicht van Hans Stolp)

Geef! Geef de ander het mooiste cadeau wat er is: AANDACHT.

Laten we de tijd nemen om naar elkaar luisteren, en ons niet verschuilen achter maskers, vooroordelen en muren. Stel je open voor de ander. Luister met je oren én met je hart. Oprecht, vriendelijk, eerlijk en kwetsbaar. Ik geloof en weet zeker dat je omgeving dan een stuk mooier wordt! Ik maak een begin en geef deze kaart aan mijn lezers. Speciaal gemaakt voor jou! Hoe is het met jou? Ik beloof je dat ik naar je luister! 

Stormachtige zondag

De kip staat in de oven. Tijd voor een nieuwe blog!
Vandaag besloot ik om de beeldschermen uit te laten. Geen smartphone, geen computer, geen tv. Ook voor de kinderen niet. Een beeldschermloze middag. Heerlijk! Ik beken: met voorbedachten rade. In plaats daarvan lezen, spelen, je fantasie laten gaan, ideetjes bedenken voor de komende winter, vliegtuigjes vouwen, wat dan ook. Het stormt buiten al flink, en binnen eerst ook wel even nadat ik mijn plan vertelde, maar kort daarna was het gezellig en heerlijk toeven in ons warme, droge huis. Op de bank onder een quilt met het nieuwe tijdschrift van Sestra: Thuis. Wat is het dan leuk om ook van Anne Westerduin te lezen dat een mens best zonder tv-programma's kan (en wil!), en dat je daar echt niet minder van wordt! :-) Fijn zo'n gelijkgestemde!
De vierkantjes met tips en ideetjes om in herfst en winter te doen brengen mijn idee voor een creatieve grabbelton weer tot leven: ik ga een conservenblik leuk oppimpen en daar doen we dan leuke ideeën in die uitvoerbaar zijn voor ons gezin. Wordt vervolgd, en als het te lang duurt voordat er hier een foto van staat, trek me dan maar aan m'n jasje!
De dag begon met een mooie kerkdienst, voer en denkstof voor de komende week! Alleen deze zin is al genoeg voor mij: de liefde is geduldig. Daar ga ik maar mee aan het werk... De uitleg van twee vrouwen over hun gang naar een genezingsdienst van Jan Zijlstra geeft ook stof tot nadenken, maar vooral ook bevestiging en moed: ondanks het dal waarin je zit, toch willen blijven vasthouden aan Gods' belofte dat Hij er is en bij je is. Ook en zelfs in een tranendal. Toch willen blijven vertrouwen op Hem, en verder kijken dan de horizon, want daarna komt er zoiets moois: een leven zonder pijn en verdriet en dood! En dat voor altijd!
Twila Paris zingt het prachtig in het lied: Do I trust You Lord? Ze stelt vragen waarop het antwoord eigenlijk alleen ja kan zijn. Vandaag de dag zouden we zeggen: ja duh! Natuurlijk! Letterlijk, en dat is een rare tegenstelling, want van nature wil een mens de regie (en z'n leven) niet uit handen geven. Wat is het dan gaaf als je dan toch dit lied kunt horen en/of zingen!

Do I trust You, Lord? Does the robin sing?

Do I trust You, Lord? Does it rain in spring?

Ben ik een struisvogel?

Een 'gave' die ik van mijn moeder erfde, is: onder het strijken nadenken over vanalles wat me bezig houdt. De ideetjes en gedachten komen als vanzelf naar boven. En dan moet ik delen. Mijn moeder gaat dan bellen, ik ga bloggen. Maar niet te lang, anders komt de strijk niet verder natuurlijk. :-)

Ben ik iemand die de ogen sluit voor de ellende in de wereld?
Ja. Ik weiger om de tv aan te zetten elke avond om het nieuws te zien. Al die beelden van een wereld vol ellende, ik kan het niet aanzien. Ik wil dan direct helpen, oplossen, het leed verzachten. En dat kan ik niet.

Nee. Ik help op mijn plek en met mijn mogelijkheden waar ik kan. En die mogelijkheden zijn best veel! Ik ga ze niet allemaal benoemen, wat ik voor een ander (dichtbij of verder weg) doe. En mijn linkerhand (lees: jullie) hoeft niet te weten wat mijn rechterhand (lees: ik) doet. Om het maar even bijbelgetrouw te zeggen.

Een prachtig citaat kwam ik laatst tegen, een aanklacht, maar eigenlijk meer een oproep naar ons westerlingen:

Een jongen in een sloppenwijk werd uitgelachen door zijn vrienden: "Jij gelooft in God, maar je bent nog steeds arm. Hij is je vergeten!" 
De jongen antwoordde: "Hij is mij niet vergeten. De mensen aan wie Hij alles gegeven heeft, zijn vergeten het te delen..."

Eén ding wat mijn 'droom' is, is om een keer in de nabije toekomst naar Ethiopië te reizen om onze twee sponsorkinderen te ontmoeten, en om met eigen ogen te zien wat er gedaan wordt door de lokale kerken aan ontwikkelingshulp. Ik heb al veel verhalen gelezen en gehoord uit eerste hand wat de impact is van hulp door sponsoring.
Bij Compassion is de mogelijkheid om op een georganiseerde reis in een ontwikkelingsland te zien wat er gedaan wordt door de lokale kerken aan hulp en onderwijs. Echt de handen uit de mouwen daar! Dat helpt echt! Met hulp uit de westerse landen: gebed, brief, donatie.

En ik deel nog een verslag van iemand die op reis in Oeganda is en diverse projecten van Compassion bezoekt:

"Naast al dit moois zie je ook hartverscheurende situatie. Wij in de bus en we rijden gewoon langs straatkinderen die liggen te slapen in het park en onder afdakjes. We zien jongeren met ‘lege’ ogen naar ons kijken. Langs de bus lopen kinderen en moeders op zoek naar eten. Kinderen van 5 jaar oud die hun jongere broertje of zusje dragen, terwijl ze zonder schoenen en vieze kleren achter hun moeder aanlopen die er zo moedeloos en uitgeput uitziet.

Mijn hart huilt bij het zien van deze moeders, deze kinderen, deze onmenselijke omstandigheden. Dat prachtige jongetje, dat daar op straat ligt als vuil, verstoten en alleen. HOE KAN DIT?

Ik word heen en weer geslingerd in mijn emoties. Ik geniet volop van dit prachtige land en deze cultuur en van de gave groep sponsors die mee is. En dit genieten wordt continu afgewisseld met emoties van verdriet, machteloosheid, woede, schaamte.

Ik weet dat ieder straatkind wat daar ligt Gods kind is, een parel in Zijn hand. Ik weet dat iedere moeder die alleen maar aan het overleven is met haar kinderen door Hem gezien wordt. Ik weet ook dat God ons de opdracht geeft om voor deze armen, deze wezen en deze weduwen te zorgen. Dat wie hen te eten geeft en wie hen kleedt, dat voor Hem doet.

Laten we als kinderen van God opstaan voor onze broers en zussen die in deze hopeloze omstandigheden leven. Laten we iedereen oproepen om een kind te gaan sponsoren!!

Jij kunt het verschil maken in het leven van dit kind. Jij kunt dit kind uit de extreme armoede trekken en het kind weer kind laten zijn. Jij kunt een zegen zijn voor dit kind, zodat hij of zij weer tot zegen kan zijn in dit land. Laten we niet toekijken zonder onze verantwoordelijkheid te nemen. 
God zorgt voor deze kinderen en Hij zorgt ook voor jou. Houd niet vast aan je eigen zekerheden en comfort, laat het los, laat God echt voor je zorgen!"

'Red een kind' of 'Compassion' of 'WorldVision' bieden de mogelijkheden om echt iets te doen aan armoede.
Jij op jouw plekje, voor een kind in een ontwikkelingsland.

Je bent geroepen, hoor je het?

Go with the flow?

Een rustige zondagmiddag. Nog nagenietend van een mooie kerkdienst zit ik op de bank en pak een tijdschrift wat ik al een tijdje in huis heb, maar nog geen blik in heb geworpen. Dit nummer van Flow heeft als thema: Tijd en traditie en voorop staat: Tussen nu en morgen ligt nog een hele tijd. (citaat van J.W. von Goethe).
Het openingsverhaal begint met de vraag: waar blijft toch die tijd? En ik citeer: "Ondanks alle technische uitvindingen van de laatste eeuw, die ons werk makkelijker en efficiënter maken, hebben we vreemd genoeg toch het gevoel dat we steeds minder tijd voor onszelf hebben. Waar is de tijd heengegaan en hoe krijgen we 'm weer terug?" 
Een artikel over tijd, Greenwich Mean Time en innerlijke klok, over het nut en de noodzaak van vervelen/lummelen. (Tijdens verveling komen de meest creatieve ideeën naar boven). De innerlijke klok en de kloktijd die elkaars tegenstanders lijken.

Prachtige oneliners, rake kreten zetten me weer even stil. Omarm de verveling - de tijd hebben is de tijd nemen - voor creativiteit zijn verveling en nietsdoen onmisbaar
Morgenavond plan ik een paar uur van niets moeten. Doen wat mijn hand vind om te doen, een boek lezen, muziek luisteren of gewoon zitten en met mijn hond knuffelen en met mijn dochter kletsen. Of ik pak een prachtige legpuzzel en ga daarmee bezig. Of ik ga de rest van de Flow lezen, want verder dan de column 'Minder streng worden voor elkaar dit jaar' ben ik niet gekomen. Zoveel om over na te denken! Zoveel te doen! :-)

En als ik, vol ideetjes en goede voornemens voor de komende week (hoe ga ik mijn vrije tijd invullen?), opkijk vanuit het tijdschrift, zie ik dit:

En ik sta stil, en tel mijn zegeningen.

Blogweer

De wind raast om het huis, en laat de nog niet gesnoeide vlinderstruik tegen het raam tikken. De pimpel- en koolmeesjes genieten nog van de zaadjes, en de kliko zit vol met hopen herfstbladeren. Het waait zo hard, dat zelfs ik het geen uitwaaien meer noem. Echt een dag om binnen te blijven! Om wat huiselijkheden te creëren, te broeden op sinterklaasgedichten en te bladeren in het Flow Winterboek. Wat is dat een leuk dik boek over brieven en kaarten! Dank Jedidja voor de tip! Ik heb 'm ook in huis gehaald. Nee ik kon niet wachten tot 5 december;-) Leuke ansichtkaarten, briefpapier en ideetjes en tips om papier en enveloppen op te fleuren! Dus wie echte post van mij wil ontvangen, mag het adres naar mij mailen!

Verbazende "opluchting"

Het is vandaag "makkelijk-dag", dus patatjes-met aan het einde van de werkdag. Onder het eten zitten we het Sinterklaasjournaal te kijken (wat een uitzondering maakt een moeder toch eens per jaar...:-) en daarna Zapp. Een aflevering van Klokhuis gaat over Willibrord. Op duidelijke EN respectvolle manier werd deze "stichter van het christelijke Nederland" neergezet. Ik verbaasde me en bewonderde de manier waarop de jonge presentatrice het bracht. Niet neerbuigend, zo kan het dus ook! Mijn kinderen hebben weer wat meegekregen wat ikzelf niet zo leuk en goed had kunnen uitleggen!

Een kleine barst in mijn "televisie is toch niks-harnas"... ;-) Complimenten aan Het Klokhuis dus vandaag!

Gezinsavond

Vanavond hebben we een start gemaakt met het boek 'Gereedschapskist voor gezinsavonden'. Een hulp bij het doorgeven van waarden en normen en het Bijbelse erfgoed door te geven aan je kinderen. Het was even zoeken naar onze eigen inbreng en manier, wat zou passen bij ons. Maar daarom heet het ook een gereedschapskist, je kunt zelf kiezen welk ingrediënt het beste past bij je gezin. Fijn om een keus te hebben ;-)

Het was geslaagd! Op ontdekkingstocht geweest naar "Ongeziene kracht'. Zwaartekracht, magnetisch veld (bij koelkastmagneetjes), wind (in ballonnen), God... allemaal onzichtbaar, maar wel degelijk aanwezig! Mooie dvd Planet Earth bekeken met prachtige bewijzen in de natuur van een Creatieve Schepper! Als slotakkoord psalm 8 gelezen samen. Menno kon maar geen genoeg krijgen van de ballonnen uiteraard, dat was een succes!

November

Ligt het aan mij of gaat de tijd snel? Het is alweer november... tijd van donkere, maar lekker lange avonden. Van huiswerk overhoren, kaartjes maken, quilten misschien... De adventstijd begint bijna, uitzien naar het feest van Kerst. Er ligt hier nog steeds een ufo (unfinished object) die ik maar weer zichtbaar op het kastje naast de bank leg, zodat ik er weer mee verder ga. Wie weet hangt deze haard straks kant en klaar boven de tafel, met briefjes in de vakjes om te lezen elke dag. Is een leuke uitdaging.

Een andere uitdaging is of Menno z'n B-diploma kan halen in december. Hopelijk mag hij afzwemmen... En daarna, wat hij daarna wil gaan doen en of dat wel handig is. Hij wil graag voetballen, maar of een teamsport wel zo handig is met z'n adhd en wat autistische kenmerken? Ik betwijfel het. En denk ondertussen na over iets anders, bijvoorbeeld scouting. Geen idee of het iets voor hem is. We gaan een paar keer kijken en meedraaien, en dan zien we wel of hij het leuk vindt.
Vandaag wat kaartjes gemaakt. Eentje voor de buurjongen die morgen jarig is, en de rest voor de voorraad.

 

The days after...

De finale van De Leukste Straat van NL is gewonnen door een straat in Groningen. Mooi promotiefilmpje, dus terecht gewonnen. Wij hebben zelf een feestje gebouwd, en blijven doorgaan met fijne, leuke buren zijn voor elkaar.

It's International Book Week. The rules: grab the closest book to you, turn to page 54, post the 5th sentence as your status. Don't mention the title. Copy the rules as part of your status.
Dus: 
"Doe je best waar je bent en met wat je hebt."

"Zomaar" vijf dingen die mij blij maken

Er zijn heel veel dingen op de wereld waar ik verdrietig van word. Teveel om op te noemen. Ik mijd het liefst nieuws omdat het teveel impact op me heeft. Het raakt mij anders zo, dat ik er helemaal down van word, om het leed, het verdriet of onrecht wat een mens treft. En het maakt mij moedeloos omdat ik er, zo ver weg, niets aan kan doen. En dat zou ik wel willen, want ik ben een doener.
Er zijn heel veel dingen op de wereld waar ik blij en dankbaar van word. Teveel om op te noemen. En om dat nu eens goed tot mij te laten doordringen welke dingen dat dan zijn, schoot ik er plaatjes van. "Zomaar" dingen in en  om ons huis waar ik blij mee ben, waar ik van geniet, klusjes die na lange tijd afgemaakt zijn. Ik ben een gezegend mens, en dat ben ik!

1. De kamperfoelie die erg goed groeit en bloeit over ons zelfgemaakte boogje aan de ingang van onze tuin

 

2. Twee kleine plankjes aan de muur met groen en een kaars. Voor als de avonden weer langer en donker worden en we het gezellig maken in de kamer.

3. Onze hond Romy die lekker zit te eten. Zij is wat dat betreft niet een standaard-hond die het eten wat voor 'm staat direct allemaal opeet.

4. Een nieuwe foto van onze "pleegzoon" uit Ethiopië, en omdat hij volgende maand jarig is, heb ik weer een brief met een klein cadeautje naar hem gestuurd.

5. De mogelijkheid/rijkdom die ik heb om hobby's uit te oefenen: kaartjes maken en foto's maken. De kaartjes probeer ik te verkopen, om met dat geld een reis naar Ethiopië te maken om onze "pleegkinderen" te ontmoeten. http://lynnskaartencarrousel.blogspot.nl/

Het is mooi en waar!

Laat ik beginnen met een berichtje dat ik net las: Michael H. kon zijn geluk niet op toen hij vorige week zijn bankrekening opende. Hij was namelijk plotseling 200 miljoen euro rijker. Hij heeft niet lang van zijn status als multimiljonair kunnen genieten. De miljoenenstorting bleek een vergissing.
Dit was helaas helaas niet MIJN Michael. Hier blijkt maar weer: als iets te mooi lijkt om waar te zijn, dan IS het ook zo. Het zal je maar gebeuren... 


Here 's to you... New York!
Iets anders is niet te mooi om waar te zijn. Mijn Michael is nu op weg naar New York! Al jaren droomt hij ervan om die megastad een bezoekje te brengen. Sinds hij vorig jaar een moment hardhandig is "stilgezet", beseffen we dat elke dag ons gegeven is, en dat het daarom ook belangrijk is het Carpe Diem ter harte te nemen. Vandaar dat we 2012 als jaar uitgeroepen hebben van dromen waar maken, niet uitstellen wat je eigenlijk wel zou willen doen. Uiteraard zolang het kan, financieel en praktisch. En daarom ben ik nu een weekje 'manloos' maar geniet op afstand mee met hem.


Trip Fra-Zwi-Lie-Oos
In dat licht is mijn droom om een keer naar Liechtenstein te gaan werkelijkheid geworden! Vorige week ben ik met zus, broer en nichtje de trip Frankrijk-Zwitserland-Liechtenstein-Oostenrijk aangegaan. In de auto stappen en we zien wel hoe het loopt en waar de geocaches liggen. Met die hobby, geocachen, kom je nog es ergens! Zo hebben we twee caches gelogd in Frankrijk, gelinkt aan de strips van Asterix en Obelix. Dus WIJ weten nu waar Alesia ligt! ;-) Ook Zwitserland staat nu 'aan' op de kaart, evenals Liechtenstein. Nu hoor ik je denken: wat moet je nou in L? Tja, ik heb ooit een werkstuk Duits gemaakt over dit land. En sindsdien wil ik het ook graag eens in het echie zien. En dat is gelukt, mijn zus heeft me alle hoeken van dat prachtige land laten zien! Ik ben een tevreden mens! De wereld is mooi! Te zien hoe het landschap verandert en glooit en de hoogteverschillen steeds groter worden, om eind april nog sneeuw op de bergtoppen te zien... Ontzagwekkend! 

Koolzaadvelden zover je kon kijken!

 Het meer bij Zürich

 Ik ben er echt!

 Schloss Vaduz

 Op de grens van Zwitserland en Liechtenstein

 Gek stel bij elkaar

 Een cachelocatie, best wel eng lopen over zo'n houten brug boven zo'n snelstromende rivier!

 What a view!

 Schloss Vaduz bij avond... prachtig!

 We hadden dorst, want het was warm!

Huh? 

Het moet niet gekker worden!

Koninginnedag
In de dagen dat ik weg was, heeft manlief het fort hier gehouden en heeft op Koninginnedag met Renske op een kleedje gezeten om spullen te verkopen. De opbrengst viel niet tegen en is voor Compassion! Andere Zuslief nam Menno op Koninginnedag op sjouw. En waar Menno was, helemaal uitgedost in oranje, was ook de Koningin! Ook in Vaduz - Liechtenstein kleurde het een beetje oranje, dus wij vierden op afstand ook Koninginnedag! 

Menno zwaait naar het koninklijk gezelschap

Vaduz, ook oranjegetint

Oranje boven in Liechtenstein!

Het borrelt!

Gisteravond een inspirerende avond met Compassion gehad. 
We zagen aan het begin van de avond de film '58'. Gebaseerd op de tekst uit Jesaja 58 (zie vorige blog). Indringende, hartverscheurende beelden van kinderen en hun families in de ban van armoede. Mannen die door levenslange schulden gedwongen worden ook hun vrouwen en kinderen mee te laten werken. In steengroeves om marmer te hakken, op vuilnisbelten om bedorven groente te zoeken, op het land.
Daarna brainstormen met zo'n 60 vrijwilligers hoe we deze uitdaging aangaan: 


Hoe kunnen we vóór 30 juni 2012 vijfhonderd (500) kinderen bevrijden van armoede?

Diverse ideeën en vormen passeerden in de sessies. De energie en het enthousiasme spatten ervan af! Het borrelt van ideeën! Hoe krijg je tieners zover gemotiveerd dat zij hun steentje willen bijdragen? Hoe benader je anderen met de vraag of zij verschil willen maken in het leven van een kind dat in armoede leeft?
Hoe maak je iemand hier in het welvarende westen duidelijk dat er wel degelijk iets gedaan kan worden aan armoede ver weg? Dat het steunen van een kind echt invloed heeft! 
Wij hier in het rijke westen, het is tijd dat we ons denken veranderen en gaan uitdelen van onze welvaart. In de praktijk hoeven we er niet eens heel veel voor krom te liggen om één kind te steunen: per maand 29 euro! Daarvan krijgt een kind onderwijs, voedsel en lessen in hygiëne. 
Vragen die borrelen: wat kan ik doen? Hoe overwin ik mijn schroom om mijn passie over te brengen? En de antwoorden gaan komen! 

Vandaag las ik

Jesaja 58!

6 Is dit niet het vasten dat ik verkies:

misdadige ketenen losmaken,

de banden van het juk ontbinden,

de verdrukten bevrijden,

en ieder juk breken?

7 Is het niet:

 je brood delen met de hongerige,

onderdak bieden aan armen zonder huis,

iemand kleden die naakt rondloopt,

je bekommeren om je medemensen?

8 Dan breekt je licht door als de dageraad,

je zult voorspoedig herstellen.

Je gerechtigheid gaat voor je uit,

de majesteit van de HEER vormt je achterhoede.

9 Dan geeft de HEER antwoord als je roept;

als je om hulp schreeuwt, zegt hij: ‘Hier ben ik.’

Wanneer je het juk van de onderdrukking uitbant,

de beschuldigende vinger en de kwaadsprekerij,

10 wanneer je de hongerige schenkt

wat je zelf nodig hebt

en de verdrukte gul onthaalt,

dan zal je licht in het donker schijnen,

je duisternis wordt als het licht van het middaguur.

Ken ik u?

Van mijn vader kreeg ik onderstaande column van Adrian Verbree. Met opruimen kwam ik 'm weer tegen, en vond dat ik 'm moest delen. Daaronder heb ik twee muzieknummers opgenomen die hetzelfde thema hebben. Keith Green zingt zijn prachtige versie van Mattheus 25 de gelijkenis van Jezus over de schapen en bokken. Brian Doerksen/Wendy O'donnel roepen op tot een keus, die je niet moet uitstellen tot het te laat is!

Maar eerst Adrian Verbree.

Ken ik u?

Het was een gewone dag met een oktoberlucht die niet wist te kiezen tussen grijs of blauw. Het was fris, maar tussen het dwarrelend blad fladderde nog een dagpauwoog. Er waren geen bliksemflitsen, er verscheen niets op youtube en zelfs in Rijssen gleden geen vreemde beesten uit de brievenbussen. Maar om half twee 's middags dacht de atheïst: oh, mijn god! en de paus: Oh, mijn God!

Hij was terug. Op de wolken, uit de mist of uit de blauwe hemel, dat deed er niet toe: Hij was er. Heuvels bleken onverzettelijk en in bergen was geen beweging te krijgen. Ook kelders voldeden niet. Meteen gooiden velen het over een andere boeg. Juichend gingen ze Hem tegemoet, vanuit en in alle richtingen; de natuurkundigen bleken gelijk te hebben: er doken onverwachte dimensies op. Terwijl een leger engelen de menigte in goede banen leidde, riep men, de een nog harder dan de ander: "Mijn God, mijn God!" Ze riepen het elkaar toe: "zie je wel, er was wel een God! Man, mens, wat ben ik blij dat ik mijn geloof in Hem nooit echt vaarwel heb gezegd."

De engelen moeten een of ander onzichtbaar scheidingssysteem hebben gehanteerd, want nu ik er aan terugdenk: er was geen niet-gelovige te bekennen. Later volgde nog een nadere scheiding. De engelen wezen: gelovigen links, christenen rechts. 

Deze instructie wekte enige verwarring, maar als iemand zichzelf onjuist had gepositioneerd, leidde een engel hem of haar behulpzaam naar de juiste rij. De rij gelovigen groeide, terwijl de rij christenen wel groeide, maar niet langer werd, een detail waar ik geen vat op kreeg. Waar al die christenen bleven, weet ik niet, maar de gelovigen kwamen voor een troon, die eruit zag als iets wat leek op een ijskristal, maar dan anders. Vergeef mij dat ik mij niet helderder uitdruk; mijn woordenschat is hier niet op berekend.

Voor de troon verklaarde men om strijd dat men altijd in God had geloofd en dat men nu op Hem rekende. Deze verklaringen maakten hoegenaamd geen indruk op de man op de troon. Met een rust die iets ongenaakbaars had, gaf hij de roepers te verstaan dat God, over wie Hij consequent sprak als 'Mijn Vader', niet aanwezig was. "Maar wie bent u dan?" riep de menigte verbijsterd. De man nam een boekrol uit de hand van een engel naast zijn troon, rolde die af en las: "Mij is gegeven alle macht in de hemel en op de aarde." Hij liet de rol een poos door zijn handen glijden en las toen nog twee passages. De eerste luidde: "Niemand komt tot de Vader dan door Mij" en de tweede: "De Vader zelf velt over niemand een oordeel, maar Hij heeft het oordeel geheel aan de Zoon toevertrouwd". Hij sloot de rol en zei: "Laat ons ter zake komen: Ken ik u ergens van?"

Toen ik nog predikant in Groningen was, antwoordde een ouderling eens aan een jongen die geen band met Christus had, maar beweerde dat hij 'wel geloofde': ach mien jong, 'loven' dat doun baiten ook, maar je hebben er niks an'. Suikerbieten hebben een grote bos waardeloos loof.

Hoe is mijn band met Christus? Hij gaat ons, gelovigen, oordelen. Niet zijn Vader.