Ongelofelijk. Onwerkelijk. Niet te bevatten. Verslagen. Verdrietig.
We kregen afgelopen tijd weer een klap te verwerken. Nog geen jaar nadat een buurvrouw uit onze straat door een ongeluk om het leven kwam, moesten we vorige week plotseling afscheid nemen van een andere buurman. Beide zo jong nog en midden in het leven. Weggerukt uit hun gezin.
Wat heb ik gebeden! Om troost en kracht voor de man die achterbleef. Dat hij God's nabijheid zou voelen, ondanks dat hij daar zijn leven niet op bouwt. Dat hij zou gaan schuilen bij God en zich laat troosten door Hem.
Wat heb ik gebeden! Om genezing. En daarna om God's nabijheid en troost voor de vrouw en kinderen die achterbleven. Dat ze zouden blijven schuilen bij God.
Geen directe verhoring van gebeden. Of toch wel? Misschien niet op onze manier en tijd. Hierin zijn God's wegen echt niet te doorgronden. Er blijft maar 1 gebed over: Heer ik begrijp U niet, maar ik vertrouw U wel!
Een schrijnend verschil. Waar leven we eigenlijk voor? Wat is het doel?
"Wenn unser Glaube nicht mehr siegen kann, dann sind wir jenseits von Eden. Wenn jede Hoffnung nur ein Horizont ist, den man niemals erreicht, dann haben wir umsonst gelebt" zingt Nino ergens. Is het allemaal tevergeefs, zinloos, en is elke hoop een horizon die we nooit bereiken? Zijn mensen die vast vertrouwen in een leven na de dood omdat ze geloven in God en Jezus Christus beklagenswaardig? Echt niet! Dat geloof ik niet!
Het eerste vraag en antwoord van een oud
belijdenisboek zegt het prachtig:
"Wat is je enige troost, in leven en sterven?
Dat ik
met lichaam en ziel, in leven en sterven, het eigendom ben, niet van mijzelf,
maar van mijn trouwe Heiland Jezus Christus. Want Hij heeft met zijn kostbaar
bloed voor al mijn zonden volkomen betaald en mij uit alle macht van de duivel
verlost. Hij bewaart mij zo, dat zonder de wil van mijn hemelse vader geen haar
van mijn hoofd kan vallen, ja zelfs zo, dat alles dienen moet tot mijn heil. Daarom
geeft Hij mij door zijn Heilige Geest ook zekerheid van het eeuwige leven en
maakt Hij mij van harte bereid om voortaan voor Hem te leven."
DsWim schrijft dit erover. (aanrader: lees de hele blog!)
"Wil deze zin in ons leven iets te betekenen hebben, dan moeten we ons heel goed realiseren dat werkelijke troost alleen door een ander gegeven wordt. Dat echte troost altijd de kleur heeft van je laten troosten. Heel deze belijdenis geldt alleen en werkt alleen, als je de troost van je leven vindt in de armen van Jezus zelf. Je kunt je nog zo lang groot houden, werkelijke getroost word je pas op schoot bij Jezus Christus, onze Heer.
Het gaat maar niet om een weten dat je zijn eigendom bent. Het gaat om een werkelijk je laten kopen door Hem. Het gaat maar niet om een weten dat je door Hem bewaard wordt. Het gaat om een werkelijk je laten bewaren door Hem. Het gaat maar niet om een weten over leven voor Hem, maar om een werkelijk je laten bezielen door Hem tot een leven voor Hem.
Wat mijn enige troost in leven en sterven is, is dat ik met al mijn zonden en ellende, met mijn fouten en tekorten, met alles wat ik niet meer goed kan maken of herstellen, alles wat voor altijd kapot of beschadigd is, naar Jezus kan gaan, altijd weer naar Jezus kan gaan, bij Hem kan uithuilen en tot rust komen, en dat Hij zijn arm om mij heen legt en me zegt: rustig maar, Ik heb er al voor geboet, Ik ben er al aan dood gegaan.
Wat mijn enige troost in leven en sterven is, is dat ik bij Jezus terecht kan met mijn angst voor het kwaad, als ik er niet meer uit kom, als ik me bedreigd en geïntimideerd voel door de duivel, als ik bang ben voor mezelf en wat in mij huist, dat ik bij Hem kan schuilen en tot rust kan komen, en dat Hij zijn arm om me heen legt en zegt: kalm maar, Ik ben er al. Tegen jezelf zeggen dat Jezus betaald heeft en dat Hij sterker is dan duivel, dood en wereld, dat troost nog helemaal niet. Het kan hoogstens een eerste stap zijn op weg naar Jezus, op weg naar de troost. Troost vind je bij Hem zelf, en nergens anders. Naar Hem moeten we dus gaan en ons door Hem laten troosten, laten kopen, heel zijn evangelie voor ons laten gelden.
En net zo geldt dat bij dat tweede, dat Hij ons bewaart, beschermt, ja dat Hij zelfs dat grote wonder in ons leven geeft dat ook slechte dingen in dienst genomen worden voor iets goeds voor ons. Als je dat alleen maar tegen jezelf zegt, jezelf er moed mee inpraat, dan blijf je steken in de sfeer van kop op, houd de moed er in. En intussen ben je nog steeds even bang, of nog steeds even verbijsterd, of nog steeds even woedend over wat er gebeurd is of aan het gebeuren is. Het moet ergens goed voor zijn, zeg je dan tegen jezelf, want alles moet dienen tot mijn heil. Maar je ziet er niets van, en je word er ook niet rustig van.
Rustig kun je pas met recht en reden worden als je met al die dingen naar Jezus gaat, bij Hem schuilt en je door Hem laat bewaren. Als je tegen Hem zelf kunt zeggen: houd me vast, want ik ben ontzettend bang, of: houd me vast want ik moet nu even uitrazen. Tot rust komen, ja dat kan soms pas als je eerst met Jezus gevochten hebt als Jakob met die engel, en al je vragen en verwijten bij Hem zelf hebt neergelegd. Jaren kan dat je kosten, maar het zal je bij Jezus zelf werkelijke troost opleveren. In zijn armen zúl je tot rust komen."
God is er bij. In leven en sterven. Dat heeft Hij gezegd. Het is een kwestie van: God op Zijn Woord vertrouwen. De verklaring van de naam van God, in het Hebreeuws: JHWH staat in Exodus 3: 1-15. Het is wáár: als je met déze God in zee gaat, heb je een zinvol leven. Maar dan wel 'zinvol' met de betekenis van de Bijbel, bijvoorbeeld in Mattheus 5: 1-12.
.JPG)
