Een week na dato

Een week na dato is de rust nog niet echt weergekeerd. Spanning en moeheid zijn nog altijd aanwezig. Maar ondertussen 'moest' er wel een fotoboekje afgemaakt worden voor Renske's klas. Dat gaan ze geven aan de beide juffen als afscheid, volgende week. En als je min of meer aangewezen wordt (zij kan dat heel goed!) dan zeg je geen nee he... ;-)
Daarom verzamelde ik in no time (vol verbazing dat het zo snel ging) van elk kind de laatste schoolfoto en van ieder werd ook een 'gekke-bekken-foto gemaakt. En toen mocht ik aan de slag met digitaal scrappen. Gisteravond om 00.00 uur maakte ik bladzij 26 af, en vanmorgen heb ik alles online naar de drukker gestuurd. In de hoop dat het fotoboekje op tijd bij mij terug is! Vol spanning wacht ik af!
Vanavond een nieuwskrantje voor onze straat gemaakt, zodat die dit weekend rondgebracht kan worden, net op tijd voor de zomervakantie. Want volgende week donderdag hopen we naar de warmte te vliegen! Heerlijk vooruitzicht dat mij streelt! Als vrouw zijnde beginnen de schoonmaak- en opruimkriebels te komen, dat dan weer wel. Weggaan uit een opgeruimd en schoon huis, dat is wat de vrouw wil. Mocht er ingebroken worden, dan wil ik dat het netjes is natuurlijk! En het is gewoon fijn thuiskomen. Dus.

Wat zou deze week en volgende week betekenen voor mij bloeddruk? ;-)
Om positief af te sluiten: de pagina van Renske uit het afscheidsboekje van groep 8. Issie leuk?

Tel je zegeningen

Tel je zegeningen, een voor een.
Tel ze alle en vergeet er geen.
Tel ze alle, noem ze een voor een.
En je ziet Gods liefde dan door alles heen.

Ik ken dit lied niet, alleen stukjes uit de tekst. Het zijn de regels van dit refrein die bij me bovendreven gisteren. Als er zoveel dingen zijn in het dagelijkse gebeuren die minder leuk zijn, negatieve gedachten, mopperende kinderen, drukte en spanning op het werk, dan vergeet je gauw de positieve dingen die ook plaatsvinden. Een goed gesprek met een vriendin, lekker onderuit op de bank onder een quiltdeken een goed boek lezen, tijd voor hobby's, de zon op de bladeren in de bomen die de herfst aankondigen, mijn vijfjarige zoontje die zegt: "mama, als ik later groot ben, wilt u dan met me trouwen?" Of als ik bijna omver gesprongen wordt door diezelfde jongen die me een knuffel geeft bij thuiskomst? Dan kan ik alleen maar zuchten: ze vinden me nog wel lief... Dan kijk ik naar mijn linkerhand en naar mijn rechterhand. Negatieve dingen en positieve dingen. Die vouw ik dan bij elkaar, en leg ze neer bij Diegene die er iets mee kan, zodat ik weer met frisse moed een nieuwe dag tegemoet kan gaan.
En hier is het enorme boeket prachtige lelies, gekregen van de kerk als dank voor dat ik zoveel jaren diverse taken op me heb genomen. Ruik je ook wat ik ruik?

Resultaat digiscrap-momentje